گـل من قسم به عشقت نه شب و نه روز دارم

این شعر زیبا رو یکی از دوستانم فرستادند :

همه هست آرزویم که ببینم از تو روئی چه زیان تو را که من هم برسم به آرزوئی ؟ به کسی جمال خود را ننموده ای و بینم همه جا به هر زبانی بود از تو گفتگوئی همه خوشدل اینکه مطرب ، بزند به تار چنگی من از آن خوشم که چنگی بزنم به تار موئی چه شود که راه یابد سوی آب تشنه کامی ؟ چه شود که کام جوید ز لب تو کام جوئی ؟ شود اینکه از ترحم ، شبی ای سحاب رحمت؟ من خشک لب هم آخر ز تو تر کنم گلوئی ؟ بشکست اگر دل من ، به فدای چشم مستت سر خم می سلامت ، شکند اگر سبوئی همه موسم تفرج به چمن روند و صحرا تو قدم به چشم من نه ، بنشین کنار جوئی نه به باغ ره دهندم که گلی بکام بویم نه دماغ اینکه از گل ، شنوم به کام بوئی بنموده تیره روزم ستم سیاه چشمی بنموده مو سپیدم صنم سپید روئی